(╥﹏╥)ผู้หญิงขี้เหงา..เอาแต่❤ใจ(╥﹏╥)

แค่ชื่อ ปิ่นทัพ ก็สอดรับกับภารกิจ สำหรับชาวบ้านในดินแดนปลายด้ามขวาน ผู้หมวดนายนี้ มีความหมายกว่านั้น ที่สำคัญ มีคนบอกว่าเขาเหมือนผู้กองแคน

เสียงเครื่องยนต์ขนาด 150 ซีซีแผดก้องมาตามทางคดเคี้ยวที่ถูกแนวสีเขียวของผืนป่าปกคลุมอยู่จนแทบมองไม่ออก แม้จะเป็นทางโค้งขึ้นเนิน แต่มอเตอร์ไซค์คันนั้นก็ไม่ได้มีทีท่าจะผ่อนความเร็วลง คนขับคอยกวาดสายตาดูถนนที่อยู่ตรงหน้า ขณะที่คนซ้อนกระชับปืนเตรียมพร้อมระวังการ 'ซุ่มยิง' ที่อาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

ภารกิจลาดตระเวน 'รอบนอก' ตัวเมือง หรือ 'รอยต่อ' ระหว่างหมู่บ้านของเจ้าหน้าที่ในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ส่วนใหญ่เป็นแบบนี้แทบทั้งสิ้น ตำรวจขี่มอเตอร์ไซค์สะพายเอ็ม 16 ถือเป็นฟอร์มปกติ หรือไม่บนถนนบางสายอาจได้เห็นรถบางคันปาดหน้าฮัมวี่

"ก็อาชีพเราน่ะครับ"

คำพูดนั้นอธิบายถึงภาพแปลกตาสำหรับคนต่างถิ่นให้เปรียบเทียบ ระหว่างนั่งทำงานในตรอกขนาดกว้างคูณยาวไม่ถึงเมตร กับ ทุกตารางเมตรของหมู่บ้านในหุบเขาที่กินรัศมีไม่ต่ำกว่า 10 กิโล

แลบท็อปขนาดพอฟัดพอเหวี่ยงกระดาษเอ 4 ที่ใครหลายคนบ่นว่าหนักในชุดยูนิฟอร์มภูมิฐาน กับ ปืนยาว ปืนพก และอุปกรณ์อีกนานาชนิดบนเสื้อเกราะกันกระสุน (อย่าคิดน้ำหนักรวมให้รู้สึกหนักเลย)

เข้างาน 8 โมงครึ่ง เลิกงาน 5 โมงเย็น กับ ไม่รู้ว่า 'งานจะเข้า' ตอนไหน
สำหรับอาชีพอื่น ทำงานผิดพลาด อย่างมากคือโดนไล่ออก แต่สำหรับพวกเขา ถ้าพลาด หมายถึงจบชีวิต

และอีกหลายๆ ข้อเปรียบเทียบ ที่เพียงเพราะอยากเห็น 'ไฟใต้ดับ' จึงยอมลงมาตรากตรำลำบากอยู่กลางป่ากลางดงนานนับปี ที่ไม่ใช่แค่เฉพาะ 'ตำรวจ' ในความรู้สึกของเขา แต่ยังหมายถึง 'เจ้าหน้าที่รัฐ' ทุกคนที่เสียสละตัวเองลงมาอยู่ในพื้นที่

"ทุกหน่วยงานที่อยู่ที่นี่ ต่างช่วยกันเต็มที่" ร.ต.ท.ปิ่นทัพ ปุราเท ผู้บังคับหมวดกองร้อย รบพิเศษ 4 กองกำกับการ 1 กองบังคับการสนับสนุนทางอากาศ กองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน ตำรวจพลร่ม ค่ายนเรศวร ยืนยันหนักแน่นทุกครั้งเมื่อมีใครถามถึงบทบาทของการทำงานระหว่าง 'ตำรวจ' กับ 'ทหาร' หรือเจ้าหน้าที่ส่วนอื่นๆ

อยู่ให้รัก
หากลองไล่สายตาจากโรงจอดรถริมถนนสายหลักของหมู่บ้านไปจดยอดเนินตะปุ่มตะป่ำ ก็จะเห็นกองบัญชาการขนาดย่อมของค่ายเนศวร ได้ไม่ยาก พวกเขามาตั้งฐานอยู่ที่นี่ได้เกือบ 1 ปีแล้ว เพื่อคอยดูแลชาวบ้านกลางราว 70 หลังคาเรือนใน ต.ตลิ่งชัน อ.บันนังสตา จ.ยะลา พื้นที่ 'แดงจัด' อีกแห่ง ซึ่งช่วงที่เกิดความรุนแรงเมื่อปี 2550 นั้นชาวบ้านแห่งนี้ได้อพยพออกจากหมู่บ้านไป ก่อนจะทยอยเดินทางกลับเข้ามาราวเดือนพฤษภาคม 2551 และชาวบ้านได้ขอกำลังเจ้าหน้าที่ให้มาช่วยดูแลหมู่บ้าน เนื่องจากสภาพภูมิประเทศที่ถูกโอบล้อมด้วยภูเขา และสุ่มเสี่ยงต่อการเกิดเหตุ ตำรวจพลร่มจากค่ายนเรศวรจึงได้รับมอบหมายให้มาประจำการเพื่อดูแลความเรียบร้อยอยู่ที่นี่

"พลร่มที่นี่มี 2 กองร้อย คือ รบพิเศษ 4 และรบพิเศษ 2 โดยมีกองกำกับ 1 มาดูแลอีกที รบพิเศษ 4 ดูแล บ้านตาเอียด ต.ตลิ่งชัน แต่ละฐานตั้งขึ้นตามความเหมาะสมของพื้นที่ หมู่ 5 บ้านตาเอียด มี 2 ฐานคือ ที่บ้านตาเอียด และบ้านกลาง โดยยึดหลักตามภูมิประเทศเป็นหลัก" หมวดปิ่นเล่า
งานหลักในความรับผิดชอบของหน่วยถูกนิยามขึ้นง่ายๆ ว่า "ทุกอย่าง...ทำยังไงก็ได้ให้ปลอดภัย"

"ปกป้องตัวเองให้ได้ก่อน ถ้ามีเหตุปะทะต้องสู้ได้ ถ้าเราเจ็บมันเจ็บด้วย ถ้าเราตายมันต้องตายด้วย เมื่อปกป้องตัวเองได้ ชาวบ้านถึงจะมีศรัทธาว่าปกป้องเขาได้"

ถึงจะดูเป็นคำจำกัดความที่ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ แต่เนื้อหาสาระในความหมายนั้นทุกคนรู้อยู่เต็มอกว่ายากแค่ไหน เพราะถือเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ใครเข้มแข็งกว่าก็ต้องไปอยู่ฝ่ายนั้น ดังนั้นการเข้าถึงหัวใจของชาวบ้านให้ได้จึงเป็นเรื่องจำเป็นที่สุด

"เราจึงต้องเข้มแข็งกว่า และข่าวสารดี" ความรู้สึกของเขาเป็นแบบนั้น

"ข่าวสารดี ไม่ใช่ได้จากหนังสือพิมพ์ ต้องได้จากชาวบ้าน เพราะเขารู้พื้นที่ รู้คน รู้เส้นทาง ถามว่าเขาจะยอมบอกเราไหม เพราะถ้าเขาบอกไปถ้าเราไม่เข้มแข็งจริงเขาก็จะถูกทำร้าย ดังนั้นเราต้องทำให้เขารักด้วย ต้องพัฒนา ดูแลความเป็นอยู่เขา ถ้าเขารักแล้วก็คงไม่อยากให้คนที่รักเป็นอันตราย เขาก็จะมาบอกเรา จากที่เราไม่เคยรู้เลย ก็จะรู้เพิ่มขึ้น รู้ว่าโจรจะมาจะพักที่นี่ จะทำการอะไรบ้าง บางทีเขารู้แต่เขาไม่กล้าบอก ถ้าเขากล้าบอกเราก็สามารถวางแผนได้ กลับกันถ้าเราไม่รู้อะไรเลย เดินสุ่มไปวันๆ ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา"

หมวดปิ่นยอมรับว่ากว่าจะได้รับความร่วมมือ พวกเขาต้องผ่านบททดสอบมากมาย ทั้งนิสัยใจคอ ทั้งความประพฤติ ทั้งความจริงใจ

"ตอนที่ชาวบ้านเริ่มทยอยเดินทางกลับมาเมื่อเดือนพฤษภาคม 2551 ตอนนั้นแค่เห็นเจ้าหน้าที่นะ เด็กร้องไห้ วิ่งหนีเข้าบ้านเลย พ่อแม่นี่ไม่คุยเลย เรามาแรกๆ ก็ทำงาน งานมวลชน เรามีอะไรก็ช่วยเขา ซ่อมบ้าน หางบทำมัสยิดให้ ช่วยสร้างโน่นนี่ ทำตามกำลังของเราเท่าที่มี แล้วทุกอย่างก็ค่อยๆ ดีขึ้น พอเริ่มสนิทมากขึ้น ก็มีมาแจ้งข่าว แสดงให้เห็นว่าเขาเชื่อใจมากขึ้น เมื่อก่อนนี้บอกว่า ตาฮีตี้ (ไม่รู้เรื่อง) อย่างเดียว คือ จบแล้ว สื่อสารกันไม่ได้แล้ว เขาไม่บอกอะไรเราเลย ไม่คบ ไม่สุงสิง บางทีเขาพูดไทยได้ แต่เขาไม่พูดเราก็ทำอะไรไม่ได้"

อีกสิ่งหนึ่งที่ชาวบ้านแสดงออกว่าเริ่มเปิดใจกับเจ้าหน้าที่ คือ การรับไหว้จากเจ้าหน้าที่ รวมทั้งการยอมให้มีสุนัขลงไปเดินเพ่นพ่านกลางหมู่บ้านบ้างในบางโอกาส

"แต่ก่อนเรายกมือไหว้เขา เขาจะไม่ไหว้กลับเลย เพราะมุสลิมเขาจะใช้การ สลาม (กล่าวทักทาย - สงบ) ยิ่งเราไปวางท่าใส่เขาว่าเป็นเจ้าหน้าที่ก็คงไม่มีใครชอบ ต้องทำตัวให้เหมือนลูกหลาน มีพี่คนหนึ่งเคยสอนผมว่า งานมวลชนไม่ต้องนิยามอะไรมากมาย ทำให้รัก ผมก็ถาม แล้วทำยังไง ทำยังไงก็ได้ที่ไม่ทำให้เขาเกลียด (หัวเราะ) เราก็ต้องคิดดูว่าเราไม่ชอบให้เขาทำอย่างไหนกับเรา เราก็ไม่ทำอย่างนั้นกับเขา เอาใจเขามาใส่ใจเรานั่นแหละ จนเดี๋ยวนี้ไหว้กลับแล้ว ฐานของเราก็เหมือนกัน เราตั้งฐานอยู่เหนือ กุโบร์ (สุสาน) แล้วมุสลิมกับหมาไม่ถูกกัน ทำไมหมาอยู่ได้ เขาไม่

"ไม่โวยวาย ไม่ประท้วง ทางขึ้นมา เราก็ทำทางเลี่ยงให้เขาอีกทางหนึ่ง หมาก็กันไว้ข้างบนอย่าให้ไปยุ่ง ถามเขาก่อนว่าทำอย่างนี้ได้ไหม ถ้าได้เราถึงทำ สวนยางข้างบนก็เป็นที่ตัดยางของเขามาก่อน เราก็ต้องถามเขาก่อนว่า แบ (พี่) ขอใช้พื้นที่ได้ไหม บางพื้นที่ต้องเช่าก็มี (ยิ้ม) อยู่ที่นี่เราสนิทกับเขาสักพักหนึ่งแล้วต้องขยายฐาน ก็ขอเขา เขาก็ได้เลย จอบเสียมไม่พอก็มาช่วย สวนยางยกให้ตำรวจเลย เราก็ตัดเก็บขี้ยางช่วยค่าอาหาร มีอะไรแบ่งเขาบ้าง มีผลนะครับ"